Εκδηλώσεις - Δραστηριότητες

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΣΑΝ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ...

Περήφανοι για τα σπουδαία παιδιά μας και όσους βοήθησαν, για να πραγματοποιηθεί η εκδήλωση αυτή, ελάχιστος φόρος τιμής στην Κύπρο και στις γενιές όσων αγωνίστηκαν μέσα στους αιώνες για την άνοιξή της.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ «Περιμένοντας την άνοιξη»

Μπορεί να μην είχε επιτευχθεί η ένωση με την Ελλάδα ως επιδιωκόμενος σκοπός, αλλά είχε επιτευχθεί κάτι σπουδαίο. Ετούτος ο λαός, όπως έγραφε οκτωβριάτικα ο Γιώργος Σεφέρης στην αδελφή του, Ιωάννα Τσάτσου, ο λαός «ο πιστός, ο πεισματάρικα και ήπια σταθερός», που «πέρασαν από πάνω του οι διάφοροι αφεντάδες κι ασήμαντα ξέβαψαν», «θα δρασκελούσε πια όλο το χώμα του λεύτερος», μέσα σε μιαν άνοιξη φωτερή κι ελπιδοφόρα, θα δικαίωνε και όλους εκείνους που πέρασαν κι άφησαν «ολοτρόγυρα τα χνάρια τους», τα όνειρα, τις στάχτες και τις αγχόνες τους, όπως έγραφε και ο Θεοδόσης Πιερίδης στην «Κυπριακή Συμφωνία» του. Γλυκοχάραζε η άνοιξη που περίμεναν οι άνθρωποι.

Ευχή μας να έρθει η ώρα που με μια βιώσιμη λύση του κυπριακού, θα γεννηθεί ένα πραγματικά ελεύθερο κράτος. Ο τόπος μας, με τα χωριά και τις πόλεις του, με τα βουνά και τις θάλασσές του, με τα χρώματα και τις παραδόσεις του, θα λάμπει στο φέγγος της ελπίδας και οι πενθοφορούσες γριές θα μείνουν μια αχνή θύμηση. Θα χτυπήσουν πάλι οι καμπάνες. Θα βγούμε πάλι στους δρόμους, η αδελφή του Σεφέρη θα γράφει στα σύννεφα τ’ οκτωβριάτικο γράμμα της: «Το ξέρω πως τούτο τον τόπο πολύ τον αγάπησες», παιδιά, νέοι και γέροι, ζωντανοί και πεθαμένοι, Ονήσιλοι, Κυπριανοί και Βαγορήδες, θα γλεντάνε, «Νενικήκαμεν», θα φωνάξουμε ξανά, «Η Κύπρος είναι ελευθέρα». Θ’ ακουστούν πάλι τα βροντόφωνα τραγούδια της χαράς μες στ’ αλώνια που θερίζουν οι φιγούρες του Κκάσιαλου και του Διαμαντή, οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας, θα τραγουδάμε εμείς σαν τα πουλιά χωρίς δυνάστη την αληθινή άνοιξη, «όλοι εμείς αγκαλιασμένοι», «όλοι εμείς ελεύτεροι». Τότε θα γιορτάσουμε την πραγματική γέννηση του κράτους μας ύστερα από τόσους αιώνες, όπως ακριβώς το είπε ο ποιητής:

«Ας μιλήσουμε σαν τα πουλιά

ας ανεβούμε στου κλουβιού τα σύρματα

κι ας τραγουδήσουμε σαν τα πουλιά…

Αν μπόρεια να πετάξω

αν δεν ήταν τριγύρω να μας σημαδεύουν

τι τραγούδια θα σου ’λεγ’ αγαπημένη…

Όμως όσο μαύρη κι αν είναι η νύχτα

πάντα θ’ αφήνει τη θέση της στην αυγή

τούτο μην το ξεχνάς αγαπημένη

θα ’ρτει το δίχως άλλο.

Ένα κλαδί ανθισμένο

ένα γέλιο

μια ανοιχτή καρδιά

ο ήλιος μας

κι εμείς όλοι αγκαλιασμένοι

κι όλοι εμείς ελεύτεροι να τραγουδάμε

και να τηνα την άνοιξη

να μας φιλά τα μέτωπα

να δένει τις πληγές μας

να υψώνει τη σημαία μας

να ψάλλει τον ύμνο της λευτεριάς.

Θα ’ρτει αγαπημένη.

Ετοιμάσου».